Ruimtelijke vraagstukken worden steeds complexer, maar ons bestuurlijk systeem is daar niet op ingericht.
Veel overheden lopen vast in een systeem dat is gebouwd voor eenvoud, terwijl de realiteit vraagt om samenwerking, visie en keuzes over grenzen heen.
Wat betekent dit in de praktijk voor overheden, uitvoeringsorganisaties en betrokken bewoners? Hoe doorbreek je bestuurlijke drukte zonder het overzicht te verliezen? En wat vraagt het van leiderschap als draagvlak niet vanzelfsprekend is?
In dit artikel verkennen we waarom klassieke sturing tekortschiet, hoe bestaande machtsverhoudingen en structuurkeuzes het tempo van transities vertragen, en welke inzichten wél kunnen helpen om vaart en richting te brengen in maatschappelijke opgaven. Want als complexiteit wordt erkend én gedeeld eigenaarschap ontstaat, ontstaat ook de ruimte om keuzes te maken die hout snijden, in beleid én op de grond.